dinsdag 6 maart 2012

de hoop op herstel

Een woord vooraf, ik sta heel erg skeptisch tov ontwikkelingslanden en statistieken.  Bovendien weet ik uit ervaring dat fraude in ontwikkelingslanden schering en inslag is. 
De Bronte Capital blog vindt in mij dan ook een erg willig paar oren. Ik geef "confirmation bias" de schuld.  
 
Ter zake:
 
Toen duidelijk werd dat Griekenland de Eurozone belogen had met valse statistieken om in de Euro te mogen, haalde iedereen zijn schouders op. Alles ging goed, een kleine leugen om bestwil was niet zooo erg, en gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer. 
 
Terzelfdertijd produceerde China groeicijfers die mathematisch gezien gewoon niet kloppen. Als je de cijfers van de regio's optelde, kwam je tot een totaal verschillend getal dan het nationale getal.   Niemand lijkt geïnteresseerd waar de fout zit, het gaat toch goed en twijfelen aan de enige nog werkende motor van de wereldeconomie is achterlijk en tijdverlies. 
 
Voor mij: een grote "red flag".   Mijn voorbehoud neemt toe.
 
Wat me verder opvalt: het land zou zo snel schatrijk worden omdat het zo gigantisch veel produceert en exporteert.  Tegelijk echter, moet het bijna alle grondstoffen en halfproducten importeren, en blijkt dat de toegevoegde waarde (=de operationele marge) erg klein is ten overstaan van dat gigantische export volume.
 
Het verhaal (in mijn uiterst simplistische geest) kan dus niet kloppen.  Je kan niet relatief weinig waarde toevoegen én tegelijk zelf veel meer waard worden, zelfs al slaag je erin 50% van je inkomen te sparen.     
Die toenames in waarde moeten ergens in evenwicht zijn, tenzij er gigantische netto geldstromen het land binnenkomen (FDI, remittances, etc.). Quod non. T.o.v. het GDP, zijn die stromen beperkt.
 
Volgende red flag gaat op.
 
 
Volgens mij is het een feit dat  het land zelf erg veel geld bijmaakt, dit geld vastpint aan de wereldmunt, en zichzelf met zijn geldpers rijk drukt.
Dit geld wordt dan door de staat gealloceerd, erg suboptimaal via staatsbanken aan semi-staatsbedrijven. Goedkope kredieten dus. 
Dit leidt tot een orgie van (mis-)investertingen in infrastructuur (elke paar dagen een electriciteitscentrale, high speed trains, enz. enz.)
 
Jim Chanos heeft hierover erg verstandig klinkende dingen gezegd.   Volgende red flag, want IK wil niet aan de andere kant van een trade staan met Chanos.
 
 
Nu, men zegt weleens dat de beurs de reële economie enkele maanden vooruit loopt.  Wat was een opvallende trend met chinese firma's op de amerikaanse beurs, de reverse take overs (RTO's)? 
Het blijken in vele gevallen zeer goed uitgevoerde fraudes te zijn, die de hoopvolle China investeerders/gelovigen bij de neus namen. 
 
Zelfs Greenblatt werd koud gepakt, er lagen er een jaar geleden heel wat op z'n screen.  Ik heb ze gemeden, al was het meer geluk dan wijsheid. De enige reden was dat de cijfers "Too good to be true" leken.
 
Hoeveel red flags heb ik nu al?  Vier dus.  
 
Ik ken ook een paar investeerders die ter plaatse handel wilden drijven, maar van een kale reis terugkwamen.  De standaards en de productiecapaciteit bleek heel wat slechter dan op papier en op internet het geval leek.  Ze vertrouwden het zaakje absoluut niet.
 
5de red flag.
 
 
Beleggingen waar vijf red flags aan hangen, laat ik liefst links liggen.  
 
Ik mijd dus firma's die hun winst denken te halen uit China.  Geldt ook voor landen (Australie, Brazilie, etc.) die meegezogen werden in de infrastructuurwaanzin via hun commodities.
 
 
 
Ik geloof best dat arme landen sneller kunnen groeien dan rijkere.  Maar ik geloof ook dat China in moeilijker vaarwater terecht gekomen is, en eerst voor eigen deur moet vegen en eigen zeepbellen moet doorprikken vooraleer het zich kan bezighouden met de rest vd wereld.      
In een zachte landing heb ik nooit geloofd. Als een kredietbubble inklapt, gebeurt dat niet zachtjes.
 
 
 
 
 
 
  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen