maandag 7 mei 2012

Clean Surplus vs. Magic formula

 
Ik heb met veel plezier het boek gelezen dat in deze post vermeld wordt, het gaat over Clean Surplus accounting.  
 
In essentie een manier om op eenvoudige wijze te achterhalen hoe efficient en hoe consistent een bedrijf werkt.  Meestal doen de bovengemiddeld efficiente bedrijven het beter dan het gemiddelde bedrijf op de beurs.
De auteur beweert dat ook Buffet deze manier van boekhouden gebruikt.  Kan zijn.
 
 
Joel Greenblatt beweert hetzelfde van zijn magic formula, die zou ook gebaseerd zijn op Buffet's denkwijze.
 
Hebben ze beide gelijk?  Wellicht.  Omdat beide methodes hun nut hebben - het is  nooit verkeerd om te weten hoe efficient een firma bestuurd werd.  
 
Waar het clean surplus boek minder overtuigt, is over de voorspellende werking ervan. Oh ja, uit backtests blijkt dat het enorm voorspellend werkt.  Maar zo zijn er duizenden "systemen" die tot gisteren "werkten".
Het boek is al 10 jaar oud, en ondertussen weten we dat clean surplus parels als "GE", "Citigroup" en "Home Depot"  hun earnings per share heel lang hebben kunnen consistent "aanpassen",  tot het systeem in mekaar klapte.
 
Het zwakste punt van de theorie is de bepaling van je startpunt. Je bent verplicht de boekhoudkundige "book Value" te nemen - en als die vertekend was, is al wat nadien berekend wordt vertekend in het kwadraat.
Ik heb enkele tests gedaan, en met name bedrijven die erg veel cash in hun boekwaarde hebben zitten, komen er bizar slecht uit.   Zo bedrieg je jezelf natuurlijk. Immers, als de firma het kapitaal verlaagt en de cash uitkeert, wordt dezelfde firma ineens een hyperefficient bedrijf volgens clean surplus, omdat de boekwaarde opeens veel lager werd. 
Verder is net income een iets minder betrouwbaar getal dan EBIT, vind ik.  
 
Door met Enterprise Value en EBIT te werken, pik je dus ook nog extra efficiente bedrijven op die door de clean surplus mazen van het net glippen.
 
Greenblatt's systeem werkt trouwens ook, zolang je de backtests gebruikt.   In de toekomst, blijkt het altijd een beetje moeilijker.  
Er zijn meerdere mensen mee bezig om de screens nauwkeurig op te volgen, en ze komen allemaal tot een ander resultaat dan Greenblatt zelf.  Greenblatt kan natuurlijk beginpunt steeds optimaal selecteren, en hij investeert in de firma's die aan de top van zijn methode verschijnen.  Welke dat precies waneer waren, komt niemand ooit te weten.  Het enige dat vaststaat: Greenblatt's resultaten liggen altijd ruim boven al de andere.
 
Op dit vlak heeft Greenblatt boter op het hoofd, gezien hij een gigantisch belangenconflict heeft:  Hij wil namelijk zoveel mogelijk mensen overtuigen hun kapitaal in zijn MFI funds te steken, gezien hij 1% van dit kapitaal jaarlijks opstrijkt.
 
Al wat hij vertelt over rendement, neem ik dus met een gigantische hoeveelheid zout.
 
Caveat Emptor.
 
 
Uiteraard, ook de data die je nodig hebt voor clean surplus accounting spreadsheets,  haalt Excel op met R. Harmelink's SMF add-in.  
 
 
 
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen