woensdag 16 mei 2012

grondstoffen

 
De jongste maanden komen de voorheen altijd zo schuchtere commodity traders uit de schaduw. Waarom? Wat weten zij wat de rest niet weet?
 
Glencore ging "public",  Cargill verkocht Mosaic vorig jaar, Dreyfus gaat voor het eerst in z'n bestaan geld tanken bij het grote publiek - volgens de Financial Times.
 
 
1 van de weinige dingen die ik in de business geleerd heb: probeer niet slimmer te zijn dan die genoemde firma's. Denk er zelfs niet aan, never ever.
 
 
Zodus, als Glencore geld ophaalt in een IPO - dan is dat niet omdat ze denken dat ze overmorgen of in 2015  veel meer waard zijn.   
Cargill heeft, zogezegd onder familiedruk,  Mosaic op de markt gebracht. (*)  
Dreyfus dat plots het publiek wil laten meeverdienen aan een expansiedrang?  
 
Yeah, right.
 
 
Mijn vermoeden:  de firma's vullen hun oorlogskas en diversifiëren (Glencore/Xstrata) en willen zich wapenen tegen in mekaar stuikende commodity prijzen.  
In een markt met stijgende grondstofprijzen, kan elke debiel geld verdienen. En hoe groter de debiel, hoe groter hefboom die hij gebruikt en hoe minder hij beseft dat hij degene is die het marktrisico draagt.      
 Als de markt keert, beleven de debielen een totale blow-up en betalen de rekening.  
 
Maar niet de groten. 
Deze laatste  verdienen verder (een beetje) geld. Zij hebben zoveel meer marktinfo dan de patsy in het midden en ze passen hun long/short posities continu aan.  Ze verdienen enorm aan een boom, maar scheuren hun broek niet in de bust.  Daarom overleven die handelshuizen al zo lang in een business waar de marges dunner zijn dan sommige prijssprongen (als je operationele marge 4% is, en de prijs vd grondstof zakt op een uur tijd met 10%, hoop ik dat je niet 100% long zat met geleend geld). 
 
 
 
 (*) Waarbij Mosaic een wonderschone business is, met een dikke moat (ze beschikken over een systemisch relevante hoeveelheid fosfaten - waarvoor er echt geen alternatief bestaat).
 
 
Disclosure: none.
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten