dinsdag 11 september 2012

het "lenen= gedwongen sparen" sofisme

 
Of het "maandelijks een lening voor een huis terugbetalen = maandelijks verplicht sparen" misverstand. 
 
 
Dit nep-argument heeft een 100% kans om op te duiken in elk gesprek over de zin en onzin van het investeren in de "eigen" hoop stenen en cement. 
 
 
Nu, wat is sparen?  Dat is het niet uitgeven van koopkracht vandaag maar deze opzij zetten om later uit te geven. 
Als je erin slaagt de inflatie voor te blijven en je laat de samengestelde intrest z'n werk doen, win je aan koopkracht.
 
 
Bij het terugbetalen van een lening, zet je helemaal geen koopkracht opzij en geniet je helemaal niet van de compound interest -integendeel, je betaalt kosten in de vorm van interest. Waarvan de kredietverstrekker geniet.  
 
De koopkracht kan je dus later niet meer uitgeven en je absolute koopkracht neemt af vanwege de extra interestkosten. 
 
 
Totnogtoe is het het allemaal vrij makkelijk. 
 
 
Nu komt het moeilijke, de tweede dimensie, namelijk de prijsontwikkeling van hetgeen met de lening gekocht werd. 
 
Als de prijs van dit goed daalt of verdwijnt (pakweg een nieuwe auto of een luxe-cruise in de Caraïben, of chinese aandelen "on margin"), beseffen nog enkele mensen dat ze uiteindelijk niet gespaard hebben door deze lening af te betalen. Hoewel ze maandelijks aflossen, blijven ze met lege(re) handen achter. Koopkracht bijna helemaal verdwenen.
 
Echt moeilijk wordt het als de prijs van het goed constant blijft of in waarde stijgt.  Zoals de Vlaming het zijn geboorterecht vindt dat er altijd een bigger fool opduikt  die bouwgrond, stenen en cement voor een veel hogere prijs opkoopt. 
De prijsstijging van het onderpand zorgt ervoor dat men gelooft dat met "verplicht aan het sparen is". Quod non, het zijn namelijk twee niet gecorreleerde dingen. 
 
 
In de USA, Spanje, Nederland, enz is men er ondertussen achtergekomen dat het terugbetalen van een huis-lening niet automatisch tot het behoud van koopkracht leidt, integendeel. 
 
 
De volgende dimensie:  we mogen ook niet vergeten dat als de spaarder de inflatie niet kan voorblijven, zijn opzij-gezette-koopkracht afneemt... en dat de koopkracht van de kredietnemer in dit geval toeneemt. 
 
Gezien dit feit met de tweede dimensie wel eens overlapt (niet alleen kost de lening minder en minder koopkracht, ook het onderpand stijgt mee met de inflatie), zit het diep ingeworteld dat een huislening een vorm van "sparen" is. 
 
Sofisme of niet, zolang het "werkt", is de ratio machteloos.
 
   
 
 
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen