maandag 15 april 2013

het moeilijkste

 
Het is moeilijk om denkfouten te herkennen.  
 
 
Het allermoeilijkste is denkfouten te herkennen NADAT iemand er veel geld mee heeft verdiend.
 
 
Stel, je hebt talloze, ijzersterke verklaringen voor de stelling dat "iets" op termijn enkel maar in waarde kan stijgen. 
 
Zodus, je steekt je spaargeld erin, en als je er echt in gelooft, ga je ook nog het maximum mogelijke lenen en stopt dat er ook nog in.
 
12 jaar later, ziedaar, het "iets" is vervijfvoudigd in waarde, en je behoort tot de rijkere klasse en beschouwt de have-not's als domme sukkeltjes- waarom zàgen die mensen niet dat het geld 12 jaar geleden op straat lag?
 Je hebt verdomd veel spijt dat je er niet méér in gestopt hebt, net als alle anderen die je kent. 
 
 
(Terzijde: voilà, een recept voor bubbles.)   
 
 
Geen mens die erop wijst dat de originele stelling "enkel in waarde kan stijgen" in vraag durft te stellen.  Terwijl het een denkfout is en blijft.
 
 
ALS het "iets" toch in prijs begint te dalen, tot regelrecht crashen, dan nog is het voor quasi alle actoren onmogelijk om de denkfout te identificeren.  Er wordt volop ontkend en/of gerationaliseerd.
 
Een voorbeeld heb ik al in de vorige post gegeven, de goudprijs en de cognitieve dissonantie die er vandaag mee gepaard gaat, terwijl de prijs nog steeds astronomisch hoog is (1400$). 
 
 
Doch ik zie rondom mij heel wat zaken die als "iets" kunnen doorgaan.   De huizenprijs in Vlaanderen (nog volop in de bubble fase)  en in Nederland - volop in de ontkenning fase (zie de vraagprijzen die ca. 25% boven de marktprijs blijft hangen en niet veranderd zijn sinds de bubble piek). 
 
De denkfouten blijven echter bestaan.  Veel te moeilijk om ze uit te roeien.
 
 
Trouwens, ik denk dat het best zinvol is om (een beetje) goud en vastgoed te bezitten, maar de aankoopprijs moet laag zijn in verhouding tot je eigen inkomsten en/of tot de inkomsten die erdoor gegenereerd worden (=een lage koers/winst verhouding).  
 
  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen