maandag 6 mei 2013

hoe niet beleggen

Geschiedenis, zoals ik het me gaarne herinner.
 
Laat me beginnen bij het begin:  toen zaadcel en eicel mekaar tegenkwamen, was beider voorgeschiedenis op vlak van beleggen niet erg spectaculair, noch qua input, noch qua output. 
 
Wat kasbons, een eigen huis, en een spaarrekening aangevuld met een obligatie die de lokale kantoorhouder per sé moest verkopen.  You win some, you lose some.
Niemand in m'n familie, plus niemand die ik daarbuiten kende - had, voor zover ik weet, ooit te maken met aandelen. 
Het kan lang duren vooraleer je die achterstand inhaalt.
 
 
Ik was zelf al enige tijd aan het werk, toen me opviel dat aandelenkoersen precies elke dag vielen.   Ik kreeg ook post van m'n bank om een effektenrekening te openen, en een link naar eigen nep-portfolio's waar je in real-time koersen en rendementen kon volgen.  
Zo gezegd, gedaan,  virtueel aandelen gekocht van de eerste tien-twintig  beursgenoteerde bedrijven die ik kon opnoemen. 
  
Dan efkes verschoten, binnen 1 week, was ik "virtueel" meer dan een maandloon kwijt. Effe slikken, dan enkele maanden de gedachte aan aandelen verdrongen. 
 
Tot ik toevallig een nieuwsuitzending zag, met aan het einde de "beursberichten".  In dit item liet men een echte expert van 1 of andere bank-fonds-... aan het woord. 
Deze man had 1 boodschap aan de kijkers: "Blijf weg van de beurs want:
 
Dit is geen markt voor privé beleggers"
 
 
Zoiets tegen mij zeggen, werkt als 50 rode wapperende vlaggen op een gewonde stier.   Metéén die effektenrekening geopend (duurde helaas enkele dagen), meteen al m'n spaargeld (hoop en al een paar maandlonen) op die rekening gezet en een minuut nadat het geld "beschikbaar" was,  4 aandelen gekocht.  2 banken, een oliefirma en een liftenbouwer.
 
Onlangs kwam ik de borderels nog tegen, dit was dus midden maart 2003.  Delhaize noteerde aan 15 euro - ik heb er nog aan getwijfeld, maar ik wou m'n investeringsbedragje niet over 5 firma's spreiden - de transactiekosten wogen dan te hard door. 
 
Niet lang nadien, enkele maanden, hooguit een jaar  was m'n investering bijna verdubbeld en heb ik heel de rimram verkocht.
 
Easy money, hoe makkelijk was dat wel niet?
 
Ik was niet de enige die het zo doet, Mr. Womack de varkensboer deed dit 60 jaar lang (*)
 
De jaren nadien heb ik op een dipje nog eens die oliefirma gekocht en van de dividenden genoten, en ook nog 1 trade in een warenhuisketen die ver onder de immo-waarde van hun gebouwen noteerde. 
 
Ik had m'n centen voor andere projecten nodig, verkocht weer alles wat er nog restte en haalde de effektenrekening zo goed als leeg.  We waren nu in 2007.
 
Een jaar later herkende ik een "vertrouwd" patroon, alles was weer aan het crashen.  En je gelooft het niet, zelfs die goede huisvader-banken van in 2003, noteerden zelfs goedkoper dan toen!
 
Wat een buitenkans!   De paar honderd euro op m'n effektenrekening omgezet in ... Fortis !
 
 
Op bepaalde momenten moet je gewoon geluk hebben in het leven.  Dat waren de gelukkigste dagen ooit, with the benefit of hindsight.
Want had ik toen niet 300 euro ter beschikking, maar 30.000 of 3.000.000, ik had wellicht enorme hoeveelheden Fortis en erg veel USD gekocht (de euro stond bijwijlen @1,6USD).
 
 
Toen ik de volgende keer m'n effektenrekening opende, enkele maanden later,  kon ik volgende boodschap aflezen: 
 
 Performance Portfolio :  -95%  
 
Slik.
 
Zo doe je het dus niet, hé.   
 
Het positieve: Enkele honderden euro leergeld betaald voor een ervaring die "priceless" is, namelijk het besef dat je volledig verkeerd bezig was. Catharsis.
 
Sindsdien heb ik heel wat boeken verorberd, en heel wat tijd en energie gestopt in de zoektocht naar een betere methode.
Mischien ben ik nog steeds totaal verkeerd bezig (afspraak binnen 10, 20 of 50 jaar?), maar de kans dat m'n portfolio naar -95% gaat, is mogelijk toch een stuk kleiner geworden. 
 
 
 
 
(*) Een Japanse Mr. Womack  had wellicht de afgelopen 20 jaar héél wat "down" jaartjes gehad met z'n korf bodemvisjes.   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen