donderdag 6 juni 2013

ezelsbrug

Als je dagelijks (of uurlijks) naar financiële markten kijkt, en bijhorende fooled-by-randomness  praatjes errond,   is het verdomd moeilijk om een lange termijn perspectief te bewaren.
Elke dag zijn er wel aandelen die met 5 of 10 percent stijgen of  zakken.  En nog veel meer commentaar over het "waarom" dat zogezegd gebeurde.
Soms ook in mijn portfolio, al merk ik het meestal niet meteen, omdat ik de totale waarde bekijk, en veel minder vaak naar individuele posities.  Zweigs boek, Your money and your brain, heeft de voordelen hiervan beschreven.
Het systematisch werken (DCA of VA) is gedeeltelijk een oplossing.  Automatisch is nog beter.
Maar de beste mentale hulp is te denken aan m'n kinderen, en mezelf te beschouwen als een tijdelijk beheerder van hun vermogen. 
Wat zal het uitmaken binnen 20 jaar of ik vandaag nu etf X of aandeel Y  aan 35,65$  koop of volgende week aan 36,56? 
Wat zal het uitmaken dat aandeel Z  deze week met 12% gezakt is? En het andere, aandeel Z',  dat ik niet besliste te kopen, is met 27% gestegen?  peanuts.
Wat wél zal uitmaken, is of de kapitaal allocatie van het gezins-inkomen ex ante rationeel gebeurt en geoptimaliseerd wordt.  Da's veel belangrijker dan individuele posities.
Verreweg het belangrijkst qua kapitaal allocatie, is dat het gezin genoeg spaart. Als het niet of nauwelijks spaart, zal er weinig opgebouwd worden. Zo simpel is het.
Als het gezin beslist om met het spaargeld vol in aandelen te stappen als de markt nieuwe pieken bereikt, of vol in vastgoed als het vastgoed by all metrics duurder is dan ooit tevoren,  dan zal het lange termijn rendement zwaar lijden en het vermogen veel kleiner uitvallen dan in de alternatieve scenario's, waar het gespaarde in die dingen vloeit die onpopulair en dus laag gewaardeerd zijn.
Zoals met alles in het leven komt het erop aan de hoofdzaken van de bijzaken te onderscheiden.