maandag 12 augustus 2013

in perspectief

 
In nagenoeg alle ex-kolonies hebben de toenmalige koloniale heersers een systeem opgezet om de lokale boeren zo hard mogelijk te kloten, om ze zo weinig mogelijk geld te bieden in ruil voor hun landbouwprodukten.
 
Meestal betekende dit een geheel verbod op de eigen verkoop, en een dwang om het aan de regering te verkopen, gratis of bijna gratis.
 
De produkten werden dan naar de heersende macht gestuurd, die het aan wereldmarktprijzen vertikte, en de vette winst op zak stak.  Heel erg lucratief,  deze vorm van uitbuiting.
 
 
Toen men onafhankelijk werd, heeft de nieuwe elite dit meteen herkend en bijna zonder uitzondering dit systeem overgenomen.
 
Zo is het niet te verwonderen dat de (gewezen) presidenten en hun entourage enorme fortuinen hebben verzameld.
De onmetelijk rijke zoon van 1 van hen is onlangs president geworden van 'zijn' land in Oost-Afrika.  Men mag dat letterlijk nemen, gezien z'n familie de grootste grondbezitter is.
 
De favoriete melkkoe op landbouwvlak , is natuurlijk een cash-crop die geëxporteerd kon worden en waarvoor men in ruil harde dollars krijgt. 
 
Daarvoor werd een nationale Marketing Board opgericht,  en elke boer werd gedwongen om zijn produktie hieraan te verkopen (in het beste geval) of weg te schenken (meestal). 
 
 
In enkele landen, vaak absolute lievelingetjes van ontwikkelingshelpers en donoren, draait die vorm van uitbuiting nog op volle toeren.  
 
Gezien schrijnende verhalen van armoede het gevolg zijn van deze uitbuitings-politiek, levert het fantastisch materiaal op voor ontwikkelingshulp organisaties om fondsen te lokken (elk jaar een nieuwe witte 4x4, en al die tickets om conferenties en "meetings" te bezoeken, het moet tenslotte ergens gehaald worden). 
 
Begin dit jaar kon je bijvoorbeeld overal Vredeseilanden propaganda lezen ivm Indonesië,  waar de ngo zou helpen met de rijstproductie (woehahaha) - terwijl de Indonesische boer enkel aan de Indonesische staat mag verkopen. Rijst export en vrijhandel is verboden, zodat de stedelingen spotgoedkoop kunnen eten en de well-connected fortuinen vergaren met hun exclusieve export-licenties.  The well-connected zien Vredeseilanden wellicht graag komen want meer productie= meer profijt.  
 
 
Natuurlijk lees je zulke achtergrondinfo  nergens in de pers.  Ook als je tropische landbouw studeert met een grote dosis ontwikkelingseconomie, zal niemand je dat vertellen.  Gezien geen enkele prof ooit 1 ton soft commodity verhandeld heeft, snappen die van heel deze handel en de enorme markt-verschuivingen geen snars.  
 
 
Er is 1 probleem for the powers that be.   Smokkel.  
 
 
Als in een buurland de president aan de macht kwam met behulp van de boeren ipv de stedelingen, en die president de wijsheid bezat om ook eens een cadeau'tje te geven aan het platteland, bestaat het gevaar dat de marketing board afgeschaft wordt en de markt volledig geliberaliseerd.  Zoals in 1994 in Oeganda gebeurde.
 In 1 slag verdubbelt of verdrievoudigde het inkomen van de boeren   (O horror,  u kan zich al voorstellen hoe Oxfam &Co zich verzetten  tegen de "uitbuiting" door de multinationals die beginnen te investeren).  
 
Alle boeren in de buurlanden proberen dan hun waren over de grens te smokkkelen om ook hun inkomen te verdubbelen of te verdrievoudigen.  Minus de transactiekosten, in dit geval de smokkelaars die een deel van de koek opeisen.
 
Wat een schande.  Rampant smuggling, dat moet gestopt worden.
 
Nu kan u dit artikel over het zoveelste zinloze initiatief van 1 van de grootste resterende uitbuit schema's op deze planeet, de Tanzania Coffee Board (TCB), in perspectief plaatsen. 
 
 
Zoals zo vaak in het leven,  moet men Bastiat in het achterhoofd houden:  "what is unseen"  is meestal relevanter dan "what is seen".
 
Geen dank. 
 
 
 
Disclosure:  mijn geloof:   The only fair trade is free trade.     
 
 
PS:  een woordje over de misnoemde 'fair trade' organisaties.  Die hebben er alle belang bij dat die uitbuiting in vorm van marketing boards blijft bestaan, gezien ze anders echt helemaal geen bestaansreden meer hebben.
Dus zal u hen nooit horen klagen over de marketing boards of over de rijstprijs in Indonesië. Wel over malafide "tussenhandelaars" en die afschuwelijke "wereldmarktprijzen".   Het toppunt van schijnheiligheid is dan om zelf pakjes (slechte) koffie te verkopen met woeker winsten.   Ter illustratie, Gepa verkoopt momenteel in Duitsland koffie aan 25-28 euro per kilo, een fe-no-me-na-le winstmarge, by any metric. 
 
 
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen