woensdag 18 september 2013

aanpakverschil


Gisteren stonden er in de Financial Times twee meldingen die me opvielen, omdat ze zo'n tegengestelde investerings-aanpak vertegenwoordigden.

Ten eerste was er een korte beschrijving van de heer Albanese, voormalig heerser van Rio Tinto, en nu raadgever bij een Indische mijn-firma. Kapitaalvernietiger, volgens de FT.

Albanese is de typische administrator/ambtenaar die in een trader functie gedropt werd, en dus de firma volgas in de afgrond zou gereden hebben.  Hij was er kort bij, maar werd net op tijd bedankt voor z'n diensten.
Om wat te simplificeren, Rio Tinto is vooral ijzererts. Erg groot in Australiƫ, en erg grote leverancier van de schijnbaar onverzadigbare Chinese vraag naar ijzererts.
Vele jaren of decennia lang werd de prijs voor ijzererts 1 x per jaar onderhandeld en voor een jaar vastgezet.  Elke trader weet dat je daar soms wat mee verliest (als de spot price hoger is) en soms mee wint (als de spot price eronder is).   Maar die winsten en verliezen vlakken elkaar noodzakelijkerwijze uit over vele jaren/decennia en cycli gezien.  Het is simpelweg een natuurlijke hedge tegen prijsschommelingen.

Nu, gezien de vraag jarenlang groter leek dan het aanbod en de (spot-) prijzen continu leken te stijgen, deed het de ambtenaar Albanese verschrikkelijk veel pijn om vast te zitten aan die jaarlijkse contract-prijzen.  In ongelooflijke vlaag van  kortzichtigheid, zag hij enkel de nadelen, maar niet de voordelen.

En op het slechtst denkbare moment, na jarenlange prijsexplosie op een hoogtepunt belande ijzerertsprijs,  dumpte Albanese & co de vertrouwde jaar-contracten, en begon alles aan spot prices te verhandelen.  Idioot.

De prijs kelderde, en de beslissing van Albanese kost z'n firma elke dag vele miljoenen.

Hij had dus het nadeel van contracten in de boom, en nu het nadeel van spot prices in de bust.

Over de megalomane, overprijsde kapitaalvernietigende projecten en overnames, is genoeg bekend. Zou typisch zijn voor de sector, haha.


 Gelukkig is hij in goed gezelschap, ons eigenste genie, C. Reinaudo bij Agfa, deed hetzelfde (maar dan aan de buy side: geen hedge in de Ag boom -> mega verliezen, en wel een hedge in de bust -> extra kosten).


De tweede melding die m'n aandacht trok, kwam van Howard Marks. Oaktree capital opent een $700m fund om in distressed debt in emerging markets te investeren.  Ze stelden vast dat er erg veel hot money gerepatrieerd werd de jongste maanden.
Dus is het logisch gevolg dat heel wat prachtige lokale bedrijven in geldnood kunnen raken.  En als dat gebeurt, liggen er koopjes te wachten, en staat Oaktree klaar om de solvente parels op te rapen.


Als belegger is het voordeel dat je steeds de keuze hebt:  je kan altijd kiezen om in lui als Albanese te geloven en je centen aan hem toe te vertrouwen.
En/of  je kan samen met Marks investeren, gezien z'n firma beursgenoteerd is. Geen idee of je in 1 van z'n fondsen kan stappen. Wellicht enkel als je vermogend genoeg bent.


Of je doet wat tussenin, en koopt (mijnbouwgevoelige) emerging market ETF's als iedereen ze dumpt.


Disclosure: een heel klein beetje long AGFB


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen