maandag 9 september 2013

Het waardeplein

 
Ik heb me al vaak afgevraagd wat die 5 favoriete aandelen in de pers altijd komen doen, en vandaag wordt er een opmerkelijke doch consequente keuze gepresenteerd. 
 
Op 28 juni 2012, 14 maand geleden, zag de keuze van het waarde plein er zo uit : 
 
 
 
 
 
Zoals het hoort, krak dezelfde 5 aandelen, alleen de verhaaltjes errond zijn totaaal veranderd. hahaha. 
Eerst ging het fantastisch en moest je instappen in dit weergaloze groeiverhaal, 14 maand later is de "hot air"  eruit en moet je op koopjesjacht. 
 
Wat zal het binnen 14 maanden zijn?
 
Whatever.  Als het maar verkoopt, en gratis reclame in De Standaard, is mooi meegenomen.
 
 
Nu, voor de rijke beleggers in het waardeplein viel er niet veel te lachen, ze betalen zich blauw aan kosten, aankoop, beheer, winst, ... zoals in het betere hedge fund.
 
Alleen, afgaande op de vijf posities zie ik ik geen winst tussen 28 juni 2012 en vandaag:
-28% Asian Citrus
-11% AEP
- 9%  Camellia
+3% first pacific
+10% Jardine strategic 
(Alles zonder dividend en in de originele koersen). 
 
Dat lijkt me een negatief rendement. 
 
 Terwijl de S&P500 en de BEL20  méér dan 25% winst laten optekenen, landen die in tegenstelling tot Azië niet "de wind in de zeilen" hadden. Shit happens.   
 
 
 
Nu, er is een keiharde kern aan "believers" die alle beleggersfora (en nieuwsbrieven) in het nederlandse taalgebied vol spammen met hun dogmatisch geloof in palm en rubber plantages in Azië. De kern van het dogma komt altijd op hetzelfde neer:  "omdat die enkel kunnen stijgen in waarde, zie de afgelopen 5 à 10 jaar...").
 
Ofwel zijn de heren van het waarde plein domweg in deze pump verhaaltjes ingetrapt, ofwel werken ze actief mee aan de verspreiding van deze snake oil.   
 
U mag zelf kiezen wat het ergste is. 
 
 
 
Disclosure:  none.  
 
PS:  Ik denk niet dat de grote waarde ligt in het land of de landbouw. De waarde ligt in de handel, hoe vrijer, hoe beter.
De armste boeren hebben landbouw genoeg ( subsistance farmers) doch zij worden keihard belemmerd in de verkoop van hun waren en blijven straatarm. 
Ofwel komt er niemand de goederen opkopen, ofwel moeten ze het aan een soort staatsbedrijf afstaan ver onder de (wereldmarkt) prijs.  
Die plantages zijn enkel rendabel omwille van hun enorme privileges, toegekend door een vriendelijke regering (exclusieve licenties, gratis grond, gratis wegen, elektriciteit, enzovoort).
 
 
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen