woensdag 11 september 2013

particulier


Particulieren doen het niet zo goed op de beurs, volgens het financieel dagblad 10 dagen geleden.

Dit op basis van "academisch" onderzoek, dat beurscijfertjes analyseerde en vergeleek met anonieme broker cijfers. (*)

Waaruit dan bleek dat 95% van de particulieren het slechter deed dan 1 of andere "markt"-index, teveel risico namen enzovoort. 


Nu, dit gegeven verbaast me niks, dat 95% van de bevolking niet weet waarmee ze bezig zijn, dat geldt op elk vlak.
Waarom zou het niet op beleggersvlak gelden, waar coinflippen en gokken tot het hoogste goed hoort?


Anderzijds is de vergelijking erg unfair.  Want zelfs al zou je de "academische" raad opvolgen en indextrackers kopen, dan nog ga je "de markt" nooit verslaan, per definitie, gezien er een tracking error is en er interne kosten aangerekend worden. 
Dat scheelt na een jaar of 8 enkele procenten rendement, en dus word je toch meteen tot de "95%" losers gerekend. 

Wat als je ook cash, of een bond-etf hebt opgenomen, ter diversificatie?
Of, heaven forbid,  een short etf ?
 Afhankelijk van de timing van de cijferperiode, zal dat allemaal rendement t.o.v. "de markt" kosten, hetgeen je terughaalt bij een crash, maar die viel dan toevallig net buiten  de geteste periode.... 


En wat ik me altijd afvraag,  hebben die academici skin in the game?
 Hebben ze zelf dan hun net worth in trackers gestopt?  
Of in producten die "slim" zijn en de markten verslaan?
Of steekt hun net worth in een bak stenen en cement, on margin gekocht met een lening ten belope van 6 gezins-jaar-inkomens? (=vol risico)

Geen idee, doch de base rate probability is dat er slechts 5% kans is dat ze een effektenrekening hebben, en ca. 80% kans dat ze een immobilië bezitten.  Voor Nederlanders niet zo'n prettige, lucratieve  ervaring, de jongste 5 à 10 jaar.


Cijferreeksen en statistiek bespreken is 1 ding, beleggen is al snel iets heel anders. 
Beleggen heeft vooral te maken met opportunity cost,  trade-offs en geduld.  Dat is verdomd moeilijk om te vatten in wiskunde en statistiek. Zelfs niet bij benadering. 


Waar de academici ook altijd de mist ingaan, is met lange termijn dingen zoals kapitaal-levensverzekeringen en/of pensioensparen.  Met mooie cijferreeksen en de mooiste aannames wordt er "bewezen" dat het rendabel is, na een jaar of 35 à 40.

Geen speld tussen te krijgen, in Utopia tenminste.

Doch in de realiteit zegt de base rate dat meer dan 50% van de bevolking het geen 35 jaar volhoudt...
 Meer dan de helft stopt en vraagt z'n geld voortijdig terug. 
En dan komt de aap uit de mouw, dan blijkt dat ze langs alle kanten geschoren zijn.  De inleg van de eerste jaren bleek steeds in commissielonen en kosten te zijn gekropen, kapitaal bleek er nauwelijks te zijn opgebouwd en de belastingdienst stuurt een vette rekening.

En dan klopt de academische berekening natuurlijk niet meer. Dan wordt het een strop in plaats van een belegging met risicoloos extra rendement.


In Duitsland zit er een "landmark" case aan te komen voor het hoogste bondsgerecht ivm de lokale vorm van pensioensparen. Een zaak die de benadeelde klanten wellicht gaan winnen,  doch het is tegelijk een nederlaag, want men verwacht dat ze ongeveer de helft (de helft!) van hun inleg gaan terugkrijgen van de financiële instellingen.

De andere helft is dan volledig legaal gaan vliegen. Ondanks alle academisch bewijs.

Gezien de Duitse klanten totnogtoe veel minder dan de helft terugkregen, lijkt de helft nog goed voor hen, vandaar toch een "overwinning".


In vergelijking met deze lui, deden de particuliere beleggers het het op de beurs lang niet zo slecht, doch de pensioenspaarders  vielen buiten de "index" waarmee vergeleken werd. tja.


De belangrijkste vraag die economen zich zouden moeten stellen bij elke hypothese is "Compared to what?"   
Helaas stellen ze die nooit.


 
(*) Een veel genuanceerder standpunt, komt van Howard Marks, en kan je hier nalezen.
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen