woensdag 13 november 2013

tijdverlies


Jarenlang interesseerde ik me voor macro-economie, en meerbepaald voor ontwikkelingseconomie.

Echter, een meer nutteloze hobby, kan ik me nu nauwelijks nog inbeelden. 


Bijna heel het speelveld bestaat uit fundamentalisten,  het ene kamp is overtuigd van A en heeft bewijzen dat B niet klopt, en vice-versa. 

Zo houden die fruit cakes mekaar al tientallen jaren bezig.   Iemand die met gezond verstand iets tussenin durft schrijven, bv. een centrist met een zeer groot begrip voor randomness,  wordt gewoon genegeerd.
Zelfs al schrijft die dingen op die in de echte wereld belangrijk zijn, zoals R. Schiller.

Zo iemand moet dan een (neppe) Nobelprijs delen met een über-fundamentalist.  nicht zu fassen.

Heel die academische sector is gewoon volstrekt nutteloos in het echte leven.  Zoals Munger opmerkte, When they arrived in the real life (=money management), they sank like a stone.

OF zoals Munger de politiek in California beschrijft: "nuts on the right, nuts on the left, and once every ten years or so 2 or 3 from each side try to cooperate, whereupon everybody else conspires to kick those 6-8 semi-sensible people out." 
Beter kan je het m.i. niet beschrijven.  

In ontwikkelingseconomie eindigen dan nog de absolute kneusjes van de discipline, hoe dommer hoe meer overtuigd van hun grote gelijk, en hoe fanatieker.  Buiten academia en afgeleiden  kunnen die enkel terecht in de long-term unemployment.

Ik had zelfs ooit een eigen blog waar ik al m'n commentaren/lezersbrieven op hun denkfouten publiceerde,  want de meeste werden op de sites/blogs van de protagonisten zelf meteen gecensureerd.  
Nooit zo veel ad hominem aanvallen gekregen als toen.  
En zonder effect, de nuts van toen maken nu verder carrière in de sector  (UNDP, WHO, Wereldbank, you name it).


Wat me degouteerde, was het absolute gebrek aan realiteitsbesef.
Nog nooit met een patient of een lokale verpleegster in een ontwikkelingsland gesproken,  maar wel grote praat verkopen over hoe de gezondheidszorg in dat land moet georganiseerd worden.
(met verschrikkelijke gevolgen in de echte wereld!)
Nog nooit een tros bananen proberen te kopen of verkopen,  maar wel weten hoeveel rijker dat achterlijk boerke zou zijn, mocht die naar hun wijsheid luisteren. 
Geen robusta boon van een arabica kunnen onderscheiden, maar wel weten dat een "unfaire" prijs betaald werd.

Als je dan zoals ik jarenlang in een ontwikkelingsland leefde en werkte,  quasi dagelijks met boeren handelde en samenwerkte,  en vaak met de gezondheidszorg te maken had - leer je meteen dat er van die verhaaltjes en statistieken nulkomma niks klopt. 
Maar als je dat zegt en empirische bewijzen aanvoert, voel je je de spookrijder op de snelweg, iedereen rijdt in de andere richting.

Trouwens, de zogezegde oplossingen komen altijd op hetzelfde neer: er zijn meer van hun soort nodig, meer burocraten dus. 
"Wij van WC eend hebben de oplossing voor uw probleem: meer WC eend."



De reisboeken en praktische inzichten van Jim Rogers kunnen niet sterker contrasteren met de nutteloze inzichten van de sector. 


Voor zover mij bekend, zijn er verder slechts 2 boeken over dit onderwerp het lezen waard.

The rational optimist 
en
Why nations fail.

Het eerste omwille van de haarscherpe uiteenzetting hoe energie en productiviteit samengaan

Het tweede omwille van de uiteenzetting over het belang van toeval en geluk in de geschiedenis. 


Al de rest is ... tijdverlies.   


Jammer dat Bryan Caplan zich zo goedkoop blameert , doch typerend voor het welles-nietes gehalte van academia.


Beleggen (en kaartspelen) is veel leuker.  Als je fruit cakes van A  bezigziet, of de  fruit cakes van B,  en het wordt te erg,  dan kan je (soms) positie innemen tegen hen en van hun grote ongelijk financieel profiteren.  Niet in elk geval succesvol, maar gemiddeld best profitabel.
 
Hoef je geen handen vuil te maken en er kan niet op de man gespeeld worden.



Sorry, dat moest er even uit.





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen