maandag 11 november 2013

veilig

Voor waardebeleggers is het "margin of saftety" concept nogal bekend en ze vinden het nogal belangrijk.
Ze kopen pas als de prijs gevoelig onder de waarde van een beleggging noteert - al is de bepaling van die waarde voor iedereen anders, en is het meestal meer kunst dan wetenschap.


Maar dit is een concept dat door een overweldige meerderheid aan spaarders straal genegeerd wordt.

Want zij hebben een andere "margin of saftety",  ze sparen namelijk zoveel te veel dat het geen zak uitmaakt of ze nu de inflatie verslaan of niet, of hun beleggingen de koopkracht van het opzij gezette geld behouden of niet. 
Bijvoorbeeld, als je denkt 100.000euro nodig te hebben voor een gelukkig leven, maar je hebt nominaal 200.000euro opzij gezet die na inflatie maar reële 185.000euro meer waard zijn,  heb je nog steeds 85.000 "margin of safety".


Volgens mij ligt er daarom zoveel geld op spaarboekjes, zijn zovelen bereid ook aan de gekste multiples te investeren in stenen en cement en de grootste opofferingen te doen voor de maandelijkse hypotheek-aflossing.
De zekerheid na 30 jaar geen huur meer te moeten betalen, voelt als "veel veiliger" aan, dan een veel grotere toekomstige inkomstenstroom via andere wegen.

De veiligheid van op elk moment aan je spaargeld te kunnen, zonder fluctuaties, is kennelijk ook erg veel waard.
Geholpen door een overdosis "money illusion",  men heeft liever 4% rente bij 4,3% inflatie dan 1% rente bij 0,7% inflatie.  

Zoals geen mens merkte dat tussen 1979 en 1987 de reële huisprijs in België keihard daalde.  Nominaal gelijk of licht stijgend, in jaren met 8% inflatie en meer.  Zodat het mantra: "huizenprijzen dalen nooit in Vlaanderen", een grond van waarheid bevat - ttz. als je een money illusion patient bent.

Nu, vaststellen dat er een reuzegrote marktinefficiëntie bestaat (omdat de actoren niet rationeel handelen), is 1 ding, ervan profiteren, is iets anders. 
Je kan moeilijk spaarboekjes en huisjes shorten.   Hoogstens een woonst proberen te huren aan een bruto multiple van 35 of meer (= jaarlijkse huur < 3% vd totale aankoopprijs) en alternatieve, volatielere investeringen zoeken.   
Echter dat heeft doorgaans 2 onmiddellijk voelbare nadelen:
1)  fiscaal word je mogelijk langs alle kanten geschoren;
2)  zowat iedereen gaat je als pariah behandelen, met honderden "bewijzen" van hun gelijk. 
3) hogere volaliteit in je "net worth".  Naar boven fijn, naar onder dubbel pijnlijk.

Weinigen zijn contrair genoeg om daar tegen te kunnen.



Ter info: de kans dat een luie bourgondiër als ik teveel spaart, is onbestaande, haha. 
Ik moet het dus op een andere manier proberen te fixen.



 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen