maandag 20 juli 2015

karakter


Hoe langer hoe meer ben ik ervan overtuigd geraakt, dat een  belangrijke gedrags-eigenschap voor een rationele aanpak van het leven de volgende is : 

Je moet tegen je verlies kunnen. 


Waarom zijn er zo weinig contrarians?  Omdat  niemand tegen z'n verlies kan. 

Als het -achteraf- goed uitdraait, dan bleek opeens de halve wereld contrarian maar als het tegenzit, of het blijft gewoon een status quo (=meestal) - dan zit iedereen ineens bij de massa "met het gezond verstand". 


Ik dacht er nog eens aan toen ik deze post las die 100% over opportunity costs gaat doch zonder het begrip te vermelden :)


Wat bedoel ik met "tegen je verlies kunnen" ? 
 om in dezelfde context te blijven:  de keuze tussen bakstenen en alternatieve assets. 

Als je - zoals ik  - de opportuniteitskost van bakstenen in onze regenachtige contreien (veel) te hoog vindt,  en dus andere risico's/assets hamstert,  dan moet je ertegen kunnen dat :
1)  de prijs van die alternatieve assets anders (en slechter!) evolueert dan de prijs van bakstenen. 
2)  dat wanneer de bakstenen sterk apprecieren, God en klein Pierke je komt uitlachen over zoveel domheid en koppigheid, "want iedereen weet toch dat bakstenen de beste belegging/pensioensvoorziening  zijn". 
3) de schuldenhefboom het verschil in uitkomst  uitvergroot.

Als je daar niet (jarenlang) tegen kan - ik schat dik 99%  van de bevolking -zal rationaliteit en een contraire aanpak onmogelijk zijn. 


Dan doe je best wat de massa voorschrijft.
 Als het dan misgaat, is het niet jouw schuld want "iedereen deed het" (tegelijk zal de regering wel ingrijpen om de meerderheid van goede huisvaders "te redden").  

Bovendien hoor je nooit wat van de verliezen die je tegenover de contrarian boekte, en indien toch, kan je het makkelijk weg rationaliseren : "geluk", "extra risico", "gokken", "kon ook naar beneden gaan", enz enz.


Opportunity costs werken in twee richtingen, eh.  
Mijn beslissing om zes jaar geleden niet zwaar op bakstenen in de regen te gokken, heeft mij virtueel al honderdduizenden euro's  winst  "gekost" (and counting).
Lui die toen aan een p/e van 30-35 een hut in mijn buurt kochten, no money down,  hebben het nu verkocht aan een p/e van 70-75 ,  
en  opnieuw uitgegeven aan een grotere, duurdere hut (bv. met 50% meer badkamers dan inwoners) aan p/e 70-75:  "climbing the property ladder"! (met een nog zwaardere lening).

Risicoloos profijt,  in hun ogen onbegrijpelijk en dom dat er debielen zijn die dat niet zagen, en nog steeds niet willen inzien. 


Ongetwijfeld vinden zij m'n gepalaver "irrationeel" en een schoolvoorbeeld van cognitieve dissonantie. 


Maar ik kan tegen m'n verliezen, kan best tegen een stoot. Het gen voor jaloersheid heb ik nooit gehad. 


 Sterker nog, ik vind het absoluut fantastisch dat al de mensen rondom mij schatrijk worden terwijl ik maar wat voortploeter. 
 Het omgekeerde - iedereen rondom u in de diepste miserie-  vind ik oneindig veel keer erger.  
De massa denkt ook daar gans anders over, kweetet.  



Charlie Munger: "Here's one truth that perhaps your typical investment counselor would disagree with: if you're comfortably rich and someone else is getting richer faster than you by, for example, investing in risky stocks, so what?! Someone will always be getting richer faster than you. This is not a tragedy."

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen