zaterdag 16 april 2016

indekken


Er kwam volgende vraag: "put opties,  heb je hier een concrete strategie voor (buiten dak herstellen wanneer de zon schijnt) wat betreft strike price, percentage vd portfolio ...?"


Wel,de strategie erachter is deze:
 een nadeel van Value Averaging is dat ge bij dalende prijzen vooral in het begin van de daling al zwaar moet cash ruilen voor aandelen.  Men wordt een gedwongen "buy the dipper".

Als de markt daarna nog dieper zou crashen,  is wellicht de cash reserve op, terwijl dan precies de beste bijkoopmomenten zich voordoen. 

Daarom zijn OTM put opties zo praktisch.

Bijgevolg probeer ik de strike zo te kiezen dat de index put opties ITM gaan zitten tegen dat ik verwacht dat m'n cash op zou zijn.

De strategie is nog niet echt getest geweest, gezien het verloop van de markten de jongste vijf jaar.


Een andere mogelijke strategie, die Meneer Edleson in zijn boek meegeeft, is om per bijkoop-periode een maximum te zetten op de hoeveelheid cash die je gaat inzetten,  bv. maximaal 2x de reguliere bijdrage.  Zo gaat in een langdurig dalende markt, je cash voorraad toch een stuk langer mee,  op een eerder dollar cost averaging wijze.


Het kost me ergens rond de 3 procent per jaar,  met in het achterhoofd dat de S&P500 van pakweg 1100 in rechte lijn naar 2100 bewogen is. 
Als die ineens terug naar 1100 gaat,  zou er wel meer volk vinden dat ze beter een verzekeringspremie van 3% hadden genomen -  toen de zon scheen. 

 ;)

2 opmerkingen:

  1. Merci voor de uitleg.

    Het is dus eerder vanuit VA standpunt en niet enkel Taleb-stijl niet fragiel zijn vs tail risk (als dat tail risk zich manifesteert in crash v S&P500)? of gewoon een gezonde combo van beide?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Beide. Het is me bijgebleven dat 1 species alle calamiteiten overleeft in Talebs simulaties en probabiliteits-denkwerk: de koper van opties.

    BeantwoordenVerwijderen